Heb jij dat ook wel eens?
Dat je een tekst op papier hebt gezet en later denkt: Heb ík dat geschreven?
Ik heb dat dus regelmatig!
Eerder vertelde ik al dat ik dit gevoel heel erg had toen ik mijn kinderboek na enige tijd nog een herlas..;
Jee, heb ík dat geschreven? Eigenlijk best goed! ;-)
Het lijkt alsof ik in een soort flow gezeten heb tijdens het schrijven ervan en de tekst als vanzelf uit mijn vingers rolde.
(ik kan moeilijk zeggen 'uit mijn pen vloeide, want de verhalen werden getypt)
Raar, maar waar
Zo ook met mijn gedichten.
Ik schrijf ze vanuit mijn hart en zet ze in een spontaan moment in de notities van mijn telefoon.
Als ik dan weer eens door die teksten scrol, op zoek naar een geschikt gedicht om te plaatsen op social media, zijn er sommige gedichten waarvan ik zelf verbaasd denk;
'Zo hé, dat heb je mooi verwoord, Ans!'
Alsof ze niet door mezelf geschreven zijn.
Tegelijkertijd kan ik me nog wel precies het moment voor de geest halen waarin ik het schreef.
En weet ik ook nog heel goed wat de reden was om het te schrijven.
Maar de opbouw en woordkeuze, lijken soms niet uit mezelf gekomen te zijn.
Raar, maar waar....
Doorgeefluik
Ik zie het zelf soms alsof ik een doorgeefluik ben, en dat verwondert me tegelijk ook.
Hoe kan dit nou?
Die woorden ontstaan als vanzelf in mijn hoofd en ik maak er zinnen van.
- Niet dat dat áltijd helemaal vanzelf gaat, soms struggel ik ook wel eens om er een goed lopend gedicht van te maken, hoor..-
Voor mijn gevoel is er echt meer tussen hemel en aarde en is het misschien mijn taak om de dingen zo mooi mogelijk te verwoorden en daarmee anderen te raken.
Ik deel een stukje van mezelf en hopelijk helpt het anderen om het leven iets positiever te bekijken, geeft het hen wat steun of een glimlach...
Gedichten
Inmiddels staan er in mijn telefoon 577 gedichten. (en nog een aantal dat ik in opdracht maakte)
Sommige teksten zijn geschikt om te delen, andere maakte ik puur voor mezelf.
Ik speel al lang met het idee er een bundeltje van te maken, maar de moed, -en het geld-, ontbreken nog een beetje.
Misschien....deze zomer...ga ik alle gedichten eens ordenen zodat ik er categorieën van kan maken en zo al min of meer de hoofdstukken voor een bundel klaar heb.
Want het is eigenlijk toch best zonde dat er zoveel woorden liggen te wachten om het hart van een ander in te kunnen gaan..
Reactie plaatsen
Reacties
Ik denk dat een bundel het best goed kan doen. Je schrijft erg goed en je gedichten kunnen mensen steun geven. Ze zijn heel herkenbaar. Zo erg dat je soms denkt, dat had ik toch moeten kunnen verzinnen.
Je hebt een talent waar je trots op mag zijn
Mooie complimenten, dankjewel! 🙏🏼